Dunedaainowie mieli swoje korzenie u długowiecznego plemienia ludzkiego- Edainów. Po zniszczeniu wyspy Numenor Edwinowie przenieśli się na stały ląd. Osiedlili się na terenie Gondoru. Z biegiem lat odbudowali swoją potęgę z czasów świetności Numenoru. Jednak ich dar długowieczności zaczął zanikać. Było to spowodowane mieszaniem się krwi. Edainowie mieszali się z innymi plemionami (np. Rohańczykami). Potęga Gondoru osiągnęła zenit. Sauron został tymczasowo powstrzymany. Jednak powrócił, a Godnor wraz z Dunedainami zaczęli podupadać. Czary goryczy dopełniła epidemia (tzw. Wielki Mór). Zmarła wówczas gigantyczna liczba ludzi. Wszystkie te wypadki spowodowały, iż Dunedainowie zostali niemal doszczętnie wybici. Podczas Wojny o Pierścień została ich ledwie garstka. Przenieśli się bliżej morza. Często byli widziani w odartych łachach. Inne istoty się ich bały. Mówiono na nich Strażnicy. Nie cieszyli się zaufaniem. Wszystkie te sądy były jednak nieuzasadnione. Ci Strażnicy ochraniali cały teren na zachód od Gór Mglistych od sił nieprzyjaciela.